ในวันที่ไม้บรรทัดของเรายาวไม่เท่ากัน

post Image

พ่อแม่ก็อยากให้ลูกเป็นคนดี มีความสุข ประสบความสำเร็จ พ่อแม่บางคนจึงมีความคิดว่า สิ่งที่พ่อแม่กำหนดหรือกะเกณฑ์ให้ลูก ว่ามันเป็นสิ่งที่ดีและเหมาะสม ลูกควรจะทำ เพราะถ้าทำแล้ว ลูกคงจะมีความสุข

พ่อแม่แต่ละคนก็มี 'ไม้บรรทัด' นั่นก็คือ 'ความคาดหวัง' 

หมอคิดว่าเราแต่ละคนก็มี 'ไม้บรรทัด' เป็นสิ่งที่เราใช้ยึดถือว่าอะไรเหมาะสมและดีงาม แน่นอนว่า ไม้บรรทัดของเราแต่ละคนอาจจะยาวไม่เท่ากัน ไม่เว้นแม้แต่พ่อแม่ลูก

ยกตัวอย่าง น้ำฝน เด็กอายุ 13 ปี กับคุณแม่

คุณแม่ของน้ำฝน เป็นคนที่มีระบบและระเบียบมาก เรียกว่าทุกอย่างในชีวิตต้องเรียบร้อยและดีที่สุด แต่น้ำฝนกลับเป็นคนละสไตล์กับคุณแม่ 

น้ำฝนเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ไม่ค่อยจริงจังกับชีวิต แต่ก็มีความรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเอง

'คุยกับแม่ทีไร ไม่เคยเกิน 2 นาที เกือบทุกครั้ง ต้องทะเลาะกันทุกที' น้ำฝนบอก 'ตั้งแต่เรื่องไม้จิ้มฟันยันเรือรบค่ะ'

ห้องนอนน้ำฝนมักจะรกหน่อยๆ ไม่ค่อยมีระเบียบ แม่จะบ่นและคอยทำความสะอาดให้เสมอ ถ้าน้ำฝนจะสอบ แม่จะบอกว่าน้ำฝนต้องอ่านหนังสือเต็มที่ แต่น้ำฝนก็ชอบอ่านแบบสบายๆ

ความคิดและมุมมองต่างกัน น้ำฝนคิดว่า 'รกนิดหน่อย ไม่เห็นเป็นไร ก็พอนอนได้' แต่แม่จะคิดว่า 'มันสกปรก ไม่มีระเบียบ' หรือ น้ำฝนคิดว่า ‘หนูชอบอ่านหนังสือไป ฟังเพลงไป คลายเครียดดี’ แต่แม่คิดว่า 'ถ้าจะสอบ ลูกต้องอ่านแบบตั้งใจ ไม่ใช่ฟังเพลงไปด้วยแบบนี้'

จริงๆแล้ว ถึงน้ำฝนจะเป็นคนสบายๆ ก็ยังสอบได้คะแนนดีมาก เป็นที่รักของครู เพื่อน คนรอบข้าง

'แม่ไม่เข้าใจว่าลูกสาวเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร ทั้งที่แม่ออกจะมีระเบียบ' แม่บอกกับหมอ

แม่คงลืมไปว่า แม่กับน้ำฝนเป็นคนละคน และมีนิสัยที่แตกต่างกัน แม่เผลอคิดว่าลูกสาวต้องเป็นเหมือนเธอ จึงจะดี

แม่บอกว่า 'ที่ผ่านมาแม่เองก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอด รู้สึกว่ามีความสุขดี'

แม่รักน้ำฝนมาก จนทำให้คิดแทนว่าอะไรดีที่สุดสำหรับลูกสาว แต่เป็นการคิดในมุมมองตัวเอง แม่ลืมรับฟังและมองในมุมของลูก

เมื่อแม่มีเวลาเพียงพอและยอมเปิดใจที่จะมองในมุมของลูกด้วย จึงเกิดความเข้าใจและยอมรับตามมา และแม่ก็ไม่เครียดมากเหมือนเดิม

หลังจากนั้นก็ดูเหมือนแม่ลูกคู่นี้จะคุยกันรู้เรื่องมากขึ้น รับฟังลูก แทนที่จะบอกอย่างเดียวให้ลูกทำอะไร

การสื่อสารที่อยู่บนพื้นฐานความเข้าใจ ไม่ใช้อารมณ์ ทำให้น้ำฝนฟังแม่มากขึ้น พยายามปรับตัวให้มีระเบียบในสิ่งที่พอจะทำได้

ถึงจะมีไม้บรรทัดที่ยาวไม่เท่ากัน แต่ก็สามารถใช้ประโยชน์ได้ไม่ต่างกัน คือเป้าหมายไม่แตกต่าง 

มุมมองที่แตกต่างแต่เราก็อยู่ร่วมกันได้ ถ้าเราเข้าใจและยอมรับในตัวตนของอีกฝ่าย และอย่าลืมว่าก่อนที่เราจะเข้าใจคนอื่นได้ เราจะต้องเข้าใจตัวเองด้วย

ลองสำรวจ 'ไม้บรรทัด' ในใจเราดูนะคะ

#หมอมินบานเย็น